У гэтай мітусьці хтосьці яшчэ піша вершы

Ад нічога рабіць ці ад жаданьня быць лепшым

Ад маркоты, самоты, згрызоты сумленьня

Ад імгненьня бясконцасьці да бясконцых імгненьняў

Ад ано домініс да бефор-крайста

Ад пекла з хэлам да раю хэдмастэра

Ад апошняй літары да самай першай

У гэтай долбанай мітусьні яшчэ пішуць вершы

Чытаюць іх са сцэны рэчытатыўна ў афрыканскім стылі

Па-амэрыканску складаюць іх у кантры ці рокабілі

Па-эўрапейску хэдбэнгінгам вытрасаюць літары долу

Па-азіяцку сумленна працуюць над стылям бы над формулай кока-колы

Змагаюцца за пару рэтвітаў твітэр-паэты

Бы хэштэг #poetry здольны зрабіць іх цэнтрам сусьвету

Я не ўнікальны хачу зацьвердзіцца сярод тых каго многа

Каб зьдзейсьніць гэта мне трэба зрабіць усяго нічога

мой плястыкавы рым

і ветразі ў жырмунах

раней дымілі тым

што не паліў пярун

расьліны і асфальт

ралеты і вакзалы

тут гартавалі сталь

і ўпыл сьціралі скалы

заўсёды лічым дні

хаваем лёс у файлы

а праўда праўду мы

парэзалі на смайлы

мне няўтульна ў тваім логфрэйме

тваім раёне тваім балоце

мне няўтульна глядзець у вочы

тваёй самоце

мне няўтульна быць эскадронам

тваім ракетам тваіх жаўнераў

чарговы раз слаць на вайну

за веру

я вырас бачыш я вялікі большы

за тое што ты можаш перамножыць

я ўстаў на ногі я выйшаў вонкі

я ўбачыў сонца